من..دانشگاه ..زندگی..تنهایی

نمیدونم باید سلام بدم یا نه

من برای خداحافظی اومدم

اومدم از همه ی کسایی که به وب من سر می زدن و نظر می ذاشتن تشکر کنم

همتونو دوست دارم و براتون آرزوی موفقیت می کنم

ممنونم که این مدت تحملم کردید

حلالم کنید

این آخرین پست من بود

خداحافظ

 اینم یه شعر از فروغ:

نگاه کن که غم درون دیده ام

 چگونه قطره قطره آب می شود

چگونه

سایه ی سیاه سرکشم

اسیر دست آفتاب می شود

نگاه کن

تمام هستیم خراب می شود

شراره ای مرا به کام میکشد

مرا به اوج می برد

مرا به دام می کشد

نگاه کن

تمام آسمان من

پر از شهاب می شود

تو آمدی ز دورها و دورها

ز سرزمین عطر ها و نورها

نشانده ای مرا

کنون به زورقی

ز عاج ها ز ابرها بلور ها

مرا ببر امید دلنواز من

ببر به شهر شعرها و شورها

به راه پر ستاره می کشانی ام

فراتر از ستاره می نشانی ام

نگاه کن

من از ستاره سوختم

لبالب از ستارگان تب شدم

چو ماهیان سرخ رنگ ساده دل

ستاره چین برکه های شب شدم

چه دور بود پیش از این زمین ما

به این کبود غرفه های آسمان

کنون به گوش من دوباره می رسد

صدای تو

صدای بال برفی فرشتگان

نگاه کن که من کجا رسیده ام

به کهکشان به بیکران به جاودان

کنون که آمدیم تا به اوج ها

مرا بشوی با شراب موج ها

مرا بپیچ در حریر بوسه ات

مرا بخواه در شبان دیر پا

مرا دگر رها مکن

مرا از این ستاره ها جدا مکن

نگاه کن که موم شب براه ما

چگونه قطره قطره آب می شود

صراحی سیاه دیدگان من

به لالای گرم تو

لبالب از شراب خواب میشود

به روی گاهواره ی شعر من

نگاه کن تو میدمی و آفتاب می شود

وقتی چشمامو به روی زندگی وا می کنم

تورو میبینم و دنیا رو تماشا می کنم

با همون یه تک نگاهت قلبمو ازم گرفتی

دلتو به من ندادی چشمتم ازم گرفتی

همه ی عشق منی زندگیمی همین و بس

عمر من بسته به توست ثانیه هاش نفس نفس

وقتی می خوام برم و پا روی دنیا بذارم

تورو می خوام نمی تونم رو دلم پا بذارم

عشق من ذره به ذره همه از وجود توست

زندگیم مال توئه اینم از وجود توست

من و تنها نذارو قلبمو با خودت نبر

عمر من دست توئه منم کنار اون ببر

می میرم لحظه به لحظه اگه تنهام بذاری

قول بده با من می مونی نمی ری جام بذاری

 تا ته قصه چه پیدا و چه پخهون با توام

تو سکوت برکه و خروش کارون با توام

توی اتاق تنگ و تاریکم

اونقدر تنگ که به زور می تونم جا به جا بشم

اونقدر تاریک که نمی تونم هیچ جایی رو ببینم

یه صداهایی از بیرون این اتاق میاد

انگار چند نفر دارن گریه می کنن ولی نمی دونم چرا

یه کم دقیق گوش میدم

اسم یه نفرو صدا می زنن

اسمش و واضح نمیشنوم

مثل این که به یه مسافرت دورو دراز رفته

به خاطر دوری اون دارن گریه می کنن

آخه اینم گریه داره؟

بازم دقیق تر گوش میدم

مثل این که به جایی رفته که هیچ وقت بر نمی گرده

یا شاید راهه برگشت نداره

وای خدای من اون کیه؟!

بازم دقیق تر گوش میدم

صداها به گوشم آشناست

انگار قبلا ای صداها رو شنیدم

ولی کجا؟!!

اینا کین؟!!

از تنگی و تاریکی اینجا وحشت دارم

دنبال در می گردم

باید با دستاتم همه جا رو لمس کنم

اه!خدای من!

اینجا همش خاکه

خبری از در نیست

بازم همون صداها

اسم کیو صدا می زنن؟

یه اسم آشناست

اونا اسم منو صدا می زنن؟؟!!!

ولی من که اینجام

جایی نرفتم

فقط تو این اتاق گیر افتادم

حتما نگرانم شدن

مگه من چند وقته ایجا گیر افتادم؟؟؟!!!!

صداشون میزنم

ولی کسی انگار صدای منو نمیشنوه

به دیوارای اتاق می زنم

کسی نمی فهمه

صداها داره کم میشه

انگار دارن دور میشن

کمترو کمتر

یه صدای دیگه میاد

صدای قرآنه

همچنان به گوشم می رسه

وای خدای من

اینجا قبر منه

من مردم....

                                     نشسته بودی با یارت این کنار

می گفتی از زندگی قشنگت

                                       رد شدن از کنار قلب سنگت

تو گفتی از زندگی گذشتت

                                      بسته بودی چشمت به قلب خستت

می گفتی که به فکر مردن بودی

                                        زندگیتو به سختی میگذروندی               

 تا وقتی که یکی اومد کنارت

                                          اومدو شد تو زندگی یه یارت

اون اومدو تنهاییتم سراب شد

                                           خستگیات مثل حباب رو آب شد

تلخی زندگیتو شیرین کردش

                                          شدی یه همدم واسه قلب تنگش

رفیق شدی با یک قلب نازنین

                                           هستی الان کنار یک بهترین

تو گفتی هر کسی یه یاری داره

                                            فقط دلت باید طاقت بیاره

منم نشستم تک و تنها کنار

                                            می سازم آهنگ دلم با گیتار

می خونم از غم همین روزگار

                                           شاید باشه رفیق من این کنار

شعرای دلگیر منو بخونه

                                            بیاد همیشه کنارم بمونه

وقتی تو خلوت چشمام                                        تو فقط آیینه نیستی

تنها بودم توی خلوت                                             تو شکوندی اون سکوت و

اومدی رها نکردی                                                تاریکی اون سکوت و

تو شدی برام یه فانوس                                         نور تاریکی خاموش

روشنی به هر امیدی                                         رو به اون خلوت کابوس

سو شدی به چشم خارم                                      راهی بر کوچه ی تارم

تو برام راه امیدی                                                 رو به آسمون زارم

زندگی خیلی قشنگه                                             وقتی با توام همیشه

تو منو تنها بذاری                                                   آسمونم خیسه خیسه

زندگی خیلی قشنگه                                           با تو ام ...تو هم می دونی

منو تنها نمی ذاری                                               چرا از من ولی دوری؟

زیبا بودن ...زیبا حس کردن

ن مثل نابودی

نابودی زشتی ها ...نابودی بدی ها

د مثل درستی

درست بودن... درست حس کردن

گ مثل گزیدن

گزیدن بهترین ها... گزیدن زیباترین ها

ی مثل یاد دادن

یاد دادن خوبی ها...باد دادن زیبایی ها

چه قدر قشنگه

کاش میشد همه ی اینا رو با هم داشت

جرا که نه

میشه

می تونیم

فقط کافیه زندگی کنیم...

اومدم بگم من برای یه مدت نمی تونم آپ کنم 

امتحانام تموم شد  خواهشا دعا کنید به  خیر و خوشی تموم شده باشه

فردا میرم خونمون

هر وقت بتونم آپ می کنم

خیلی ممنون که به وبم سر می زدید

فعلا

در میان خستگان از زندگی

یک نفر من را به بودن ره  نمود

او خودش از زندگی دل خسته بود

نا امید از کوچه های بسته بود

لیکن او با مرگ می جنگیدو بس

پس برای زندگی  گفت از نفس

او خودش از زندگی نومید بود

باز می گفت: تو نشو تسلیم و بس

 او مرا بر زندگی امید داد

وز برایش من شدم امیدوار

من کمی از مرگ دوری میکنم  

تا بدان جا که توانم میروم

می روم تا با امید از زندگی

برنگردم کاش بر نومید زی

پس تو هم با من بیا و ره نما

زندگی را پس به من کن آشنا

من تمام لحظه هایم را به تو فکر میکنم

شب به صبح صبح تا به شب

من به تو فکر میکنم

من پی تو تا به هر جا تو بگی من رفته ام

پس کجایی دل به عشقت سال ها دل بسته ام

من تو را خواهم بیا با من فقط باشو همین

این دلم دیوانه شد از کنج خلوت خسته ام

این دلم تنهاست با تو راحت جان دیده است

تا بیایی غصه هایم در دلم بنشسته است

تا به کی خواهی بری جز من تو هر کس ناکسی

من نمی خواهم دگر بینم به جز من می بری

این لباس پاک رفتن را به من کی می دهی؟

تو بیا من را ببر من با تو ام مرگ عزیز

وقتی اسممو دیدم  تو دفترت

زبونم بند اومد ندیدمت

دفترت رو کاملا ورق زدم

همش از مرگ بودش مرتبا

 تو و من دنبال مرگیم همیشه

کی خدا قسمت هر دومون میشه

چی کنیم مرگ بیاد سراغمون

خود کشی هم نمیاد به حالمون

غصه هات تو دفترت پنهون شدن

اما من خوندمشون بیرون شدن

غصه هات همه برا من آشناست

آخه با منن همیشه سال هاست

یهو فهمیدم نگاهم میکنی

غما تو میخوای به من رو بکنی؟

من و تو تنهاییم  اما همیشه

تنهایی با دلمون  جور نمیشه

بیا ای خدا به ما لطفی بکن

ما رو با بردن از اینجا رها کن...

خودمو میدم یهو به دست باد

همه شادی ها رو دور میریزمو

میشم اون عاشق دل خسته و باز

تازه من معنی عشقو فهمیدم

نمی دونستم اسیرم فهمیدم

آره من یه عاشقم ولی نه که

عشق من زمینی نیست حقیقته

عاشقا دوریه عشقو نمی خوان

منم از اون فقط یه بار می خوام

بزاره برم پیشش ببینمش

آخه من یه عاشقم کی دیدتش

آره ای خدا تو تک  عشق منی

منو پیشت ببری یا نبری 

یه حسی که میگه اینجا مال منه

می دونم یه روز بالاخره میام اینجا

اما اون کیه نمی دونم

امیدوارم خیلی زود برسه

وقتی به قبرای خالی نگاه می کنم

غصه می خورم که اینا این جا بی کس موندن

و من دارم راست راست راه میرم

دلم می خواد برم توی یکیشون بخوابم

لااقل یکیشون از تنهایی در بیاد

خدایا پس این روز کی میرسه

من کی می میرم

دیگه خسته شدم از این دنیای لعنتی

چرا منو نمی بری اون دنیا

موندن و نموندن من تو این دنیا چه فایده داره؟

موندنم برای کسی نفعی نداره که هیچی تازه ضررم داره

رفتنمم به هیچ کس ضرر نمی زنه که تازه سودم براشون داره

خدایا چرا راحتم نمی کنی

من از این دنیا خسته ام

پس کی منو میبری؟

اومدم بگم یکی از دوستان نظر گذاشته که این داستانا شبیه خاطرست بیشتر

خوب راستم میگه چون اینا خاطرات یه بنده خداییه

حالا اگه میخواید اسمشو میذارم خاطره نه داستان

فعلا

دلم امروز شکست

وقتی که گفتی میری

وقتی فهمیدم دیگه نمی تونم صدات کنم

می دونی چرا آخه...

تو میری

منم میرم

میرم از دنیای زشت آدما

میرمو جای خودم هیچکیو نمی زارم

چه خوبه وقتی بودم

من یه آدم نبودم

من یه دیوونه بودم

تو که بودی غصه هام به خاطرت تموم می شد

تو میریو غصه هام  تو دلم پا میزارن

دل من کوچیکه و جا نداره  می شکنه

حالا فهمیدی چرا دلم امروز شکست...

دیروز با تمام اعضای بدنم تصفیه حساب کردم

یادم اومد اولین روز که اومدم پیشت

با همین پاهام اومدم           فلجشون کردم

با دستام بهت دست دادم         شکوندمشون

با چشمام دیدمت                تیغ زدمشون

با زبونم باهات حرف زدم            داغ گذاشتمشن

با گوشام حرفاتو شنیدم               کر کردمشون

با قلبم ازت خوشم اومد                فقط یه خنجر احتیاج داره

زدم ...

حالا منم مردم  میتونم  یک بار دیگه

بیام پیشت

باهات دست بدم

ببینمت

باهات حرف بزنم

صداتو بشنوم

قبل از این که دوباره ما رو از هم جدا کنن

قلبمو بهت هدیه بدم...

روز ها از پی هم می گذرد ...من تنها

ماه ها از پی هم می گذرد ...من بی کس

سال ها از پی هم می گذرد ...من  ...

من چگونه بر غم تنهاییم چیره شوم

نه نه

چیرگی را من نمی خواهم  

رفاقت دور نیست

من دگر تنها نباشم گر که غم با من بود

غم مگر با من چه کردست  او همیشه با من است

او رفیق نیمه راهم نیست از گل بهتر است

گل مرا اندک زمانی یاری و راهی کند

غم مرا تا آخر عمرم دگر یاری کند...

مرگ را از من نگیر این دل مرا یاری کند

این دلم مرگ مرا هر دم گدایی می کند

مرگ را از من نگیر این دل مرا یاری کند

دل به عشق مرگ دادم  تا مرا راضی کند

مرگ را از من نگیر این دل مرا یاری کند

من گدایم نه دلم پس کی مرا راهی کند

مرگ را از من نگیر این دل مرا یاری کند...

سلام اومدم قسمت سوم داستانو بنویسم

اونجایی بودیم که من وارد دبیرستان شدم ...

چه روزگاری همه  ی دوستام نمونه قبول شدن بازم من تنها شدم اشکال نداره بازم تقصیره خودمه هیچ کسی آشنا نبود با مادرم بودم زنگ خورد صف تشکیل شد مدیرمون برامون حرف زد اونقدر از سختگیریاش گفت که همون اولین روز به غلط کردن افتادم کاش یه جای دیگه می رفتم کاش همون نمونه می رفتم بعد همه رفتیم تو کلاس یکی از بچه های نمونه که توی یه کلاس دیگه بود و جز ذخیره های نمونه بودو دیدم اسمش  بنتا بود یه آشنا ولی خوب زیاد با هم دوست نبودیم تازه اون خودش با دوستاش می گشت یکی هم که کنارش بود برام آشنا بود آهان عادله! یکی از هم کلاسی های دوران ابتداییم بود هممون تو یه کلاس بودیم همدیگه رو دیدیم سلام و علیک کردیم  بنتا منو شناخت ولی  عادله منو نشناخت وقتی فهمید من نمونه بودم به  بنتا گفت اصلا بهش نمیاد درس خون باشه بعد که من بهش آشنایی دادم بازم منو نشناخت اونا با هم بودنو من تنها بودم از دخترای همسایمونم یکی بود ولی خدا رو شکر تو کلاس ما نبود آخه خیلی بچه مثبت بود با هم نمی ساختیم

معلما وارد کلاسا شدن روز اول گذشت وای چه بد بود. برای برگشت سرویس داشتیم  اه اتوبوس بود من از اتوبوس برای سرویس مدرسه بودن خوشم نمیومد آخه بچه ها از هم خیلی فاصله دارن و زیاد  شیطنت نمیشه کرد از اون بد تر  رانندشم خوب نبود هم بد اخلاق بود هم یه کمی همچین جور نبود تازه این اوتوبوسام که دراشون بزرگو سنگینه تا از دست آدم ول میشد ک بود که بگیرتش ...تق...

حالا راننده بود که صداش در میومد :بچه درو درست ببند چرا می کوبیش ؟

کیه که به این آدم حالی کنه بابا از دستم ول شد اما خوب بعضی وقتا هم از قصد بود یادمه سرویس میومد از ته یه کوچه به سرش بعد مارو سوار می کرد دوست من خونشون یکی از دوستام خونشون همون دورو برا بود تا ته کوچه می رفتم که بره خونشون یه بار که رفتم سرویس از ته کوچه اومد منو دید وایستاد  منو شناخته بود منو سوار کرد آورد سره کوچه بقیه بچه ها رو هم سوار کرد بچه ها خیلی بهم خندیدن

داشتم می گفتم روز اول رفتیم خونه طبق عادت همیشه ی خانوادم از بچه ها می پرسن روز اول چه طور بود منم که معمولا از روز اول ناله می کردم شروع کردم  پشت سر مدیر و معاون و معلما حرف زدن بهم می گفتن خوبه یه روز که رفتی خدا تا آخر سال به خیر کنه

خوب دیگه درسو مدرسه شروع شد منم تنها می رفتم میومدم ولی چون این مدرسه رو خودم انتخاب کرده بودم زیاد نمی تونستم ناله کنم روزا میومد و میگذشتو من تنها بودم بنتا هم که جز ذخایر نمونه بود تونست بره اونجا تا اون موقع که بود با دوستش بود بعدشم که رفت خوب دیگه رفته بود دیگه تا این که به امتحان اول  زبان رسیدیم بچه ها می دونستن من درس خونم همیشه قبل امتحان پیشم بودن یه سری ها اشکال می پرسیدن یه سری هام التماس که برسونم منم که دل رحم ولی راه های تقلبو بلد نبودم من همیشه فقط دستمو باز می ذاشتم که هر چه قدر می خوان بنویسن ولی بعضی وقتا حرصمو در میاوردن امتحان شروع نشده تقلب می خواستن آخه یکی نبود بهشون حالی کنه بابا من هنوز روی سوالو نخوندم جواب ندادم چه جوری بهت برسونم بعد از امتحان هم یه سری ها برای پرسیدن جواب درست میو مدن یه سری هام برای تشکر بعضیام اصلا به روی مبارکشون نمیاوردن که یکی بهشون رسونده خوب امتحان دادن یه تشکر بد نیست با این همه دفعات بعدم میو مدن و تقلب می خواستن

رسیدیم به امتحان زبان نمرات اومد من 20 شده بودم و 19 به بالا هم دو نفر بودن معلممون ما رو کرد سر گروه سر گروه یه سری بچه تنبل ما باید باهاشون کار می کردیم جاتون خالی تنبل تریناش دست من بودن که تقریبا برای خودشون یه گروه دوستی بودن که همیشه با هم بودن  منم باهاشون کار می کردم از همین جا دوستیه من با اونا شروع شد  عجب دوستی ای بود یه شاگرد مثلا زرنگ با تنبل ترین گروه کلاس یه گروه شش نفری بودن که من با سه تاشون خوب گرم گرفته بودم

روزگار بد نبود بالاخره یه کم از تنهایی در اومدم می گذشت همینم جای شکر داشت ولی بودن با یه سری بچه تنبل بد نبود خوش میگذشت هیچ کدومشون به فکر امتحانا نبودن خوب حقم داشتن دیگه من مثلا دوستشون بودم به اونا تقلب نمی دادم به کی می دادم

می گذشت با بچه شرای کلاس بودم منم مثلا شیطون بودم ولی نه دیگه سر کلاس برای بار اول که هر کسی مثل معلما منو میدیدن فکر می کردن من هیچی بارم نیست اما با ساکت بودنم سر کلاس و درس خوندنم  هیچ معلمی باورش نمی شد که من زنگ تفریح شیطون باشم

هممون موهامونو بیرون می ذاشتیم که خلاف مقررات مدرسه بود من ژل میزدم که اینم خلاف بود یه کم آرایش می کردم مانتو کوتاه و تنگ تنم می کردم  تازه چادر هم اجباری بود که من معمولا سر نمی کردم همه خلاف بود خوب همه حق داشتن با اولین نگاه فکر اشتباه در مورد من بکنن

این مو بیرون گذاشتنمون داستانا داشت برای خودش .هر دفعه که بهمون گیر می دادن هر کی یه بهانه میاورد یکی از دوستام که اسمش مرضیه بود می گفت:خانم  باد زده رفته عقب وای چه روزگاری داشتیم  خوب با این چاخانا که می دونستیم ناظمم میدونه داریم سر کارش میزاریم خوش می گذشت

همیشه زنگ کلاس که می خورد ناظم باید ما رو به زور از تو حیاط جمع می کرد بعضی وقتام در سالنو می بست که ما رو اذیت کنه ولی ما هم که پر رو قول می دایم که دیگه تکرار نشه ولی بازم تکرار می کردیم

این بچه ها هم برای ناظم خالی می بستن هم برای خودشون همشون می گفتن که دوست پسر دارن ولی از بین اون سه نفر فقط یکیشون واقعا دوست پسر داشت حتی یکیشون می گفت که ازدواج کرده تازه به آخر سالم که نرسیده بود گفت طلاق گرفتیم یکیشونم که میگفت هرروز یه نفر عاشقش میشه ولی بهشون نمیرسه  اینا برای هم  می گفتن و منم گوش می کردم نمی دونم چرا فکر می کردن هرچی خلاف تر باشن بهتره یعنی  با کلاس ترن 

خوب سال اول گذشت نزدیک تعطیلی مدرسه بود که بعدش امتحانامون شروع بشه دیگه مدرسه خلوت شده بود یه روزمدرسه فقط به خاطر یکی از کلاسا ی ما باز بود بعد از کلاس همه رفتن خونه هاشون ولی مدرسه باز بود البته رفتن اونا به خونه به شرط این بود خانواده هاشون بان دنبالشون ما هم که حوصله نداشتیم و دوست نداشتیم خانوادمونو به زحمت بندازیم از روز قبلش تصمیم گرفتیم برای اون روز هندونه ببریم و تا تعطیلیه مدرسه اونجا بمونیم ما هم اون روز موندیم

گفتم که یکی از دوستام واقعا دوست پسر داشت دوست برادرش بود که سربازم بود چون خودش نمی تونه به دلایلی بهش زنگ بزنه و باهاش هماهنگ کنه که بیاد همدیگرو ببینن قرار شد من زنگ بزنم منم زنگ زدم به پادگانشون و باهاش هماهنگ کردم

اون روز بعد از خوردن هندونه که خیلی هم کثیف کاری کردیم  رفتیم بالای در سالن مدرسه که بسته بود و اگه یه کم ازش بالا می رفتیم بیرون دیده می شد که  این در دور از دید  دفتر مدرسه بود من که چند بار رفتم هیچ خبری نبود نگاه می کردیم ببینیم که مسعود دوست پروین میاد یا نه

منو مرضیه و پروین  و ناهید بودیم  یه بار که ناهید رفت بالا یه پسری از اون ور دیدش و شروع کردن به تیکه انداختن و حرف زدن تا جایی رسد که بهم شماره دادن پسره رفت بعد از یه مدتی مسعود اومد حالا وقت این بود که پروین بره بیرون مدرسه کیه که این کارو کنه

در مدرسه تو دید دفتر بود یواشکی به زور با هم رفتیم بیرون مدرسه یه جورایی فرار کردیم رفتیم تا به محل قرار رسیدیم تو راه رسیدن پروین یکی از آشناهاشونو دید که به روی خودش نیاورد ولی خیلی میترسید که به گوش خانوادش برسه

به محل قرار رسیدیم مسعود پروینو سوار موتور کرد گفتن که منم برم که منو برسونن مدرسه ولی من ترجیح دادم که خودم پیاده برم  اونا رفتن منم به زحمت خودمو رسوندم به مدرسه و یواشکی رفتم تو

یه کم به خیر گذشت آخرین ساعت مدرسه بود که پروین اومد خدا رو شکر هیچی لو نرفت

دیگه وقت امتحانا بود امتحانای آخر سالو باید خودمون میرفتیم و میومدیم من معمولا حوصله ی تنها رفتن و اومدنو نداشتم پدرم مادرم و برادرم  منو یا میبردن یا میاوردن والبته بعضی وقتام خودم میرفتم خیلیا فکر می کردن که برادرم دوست پسرمه رابطم باهاش خیلی خوب بود بعضی وقتا به بچه ها حق می دادم همچین فکری کنن یه بار که مادرم با برادر کوچیکم اومده بود دنبالم که منو ببره خونه دم در مدرسه برادر یکی از همکلاسیام منو دید

روز بعدش  این هم کلاسیم بعد امتحان به یکی از دوستام شمارشو داده بود گفته بود بگو زنگ بزنه کارش دارم گویا منو پیدا نکرده بود من که با ان دختر زیاد رابطه نداشتم و صمیمی نبودم تعجب کردم ولی گفتم شاید مشکل درسی داره برای امتحاناش کمک می خواد بعداز ظهر اون روز بهش زنگ زدم یه کم که حرف زدیم و از کارش پرسیدم گفت که مثل این که برادرش از من خوشش اومده و می خواد باهام حرف بزنه منم گفتم فعلا نه تا با خودش حرف بزنم

روز بعدش من با این دوستم قبل از امتحان و بعد امتحان حرف زدیم و از برادرش گفت منم گفتم که از کجا میدونه که از من خوشش اومده شاید یه نفر دیگه باشه اونم گفت که مطمئنه

بعد از ظهر اون روز برادرش زنگ زد و با هم حرف زدیم  می خواست که ببینتم ولی من می خواستم که کلا از خواستش منصرفش کنم نتونستم

دو روز امتحان داشتیم من به خواهرش گفتم که من قصد ازدواج ندارم و زیاد دوست  ندارم با کسی دوست باشم اونم قبول کرد که به برادرش بگه ولی وقتی گفته بود اون قبول نکرده بود

امتحان بعدی رسید یعد از امتحان می خواستم برم خونه که دیدم اونجاست می دونستم که خواهرش خیلی وقته که رفته و منتظر من وایستاده من برگشتم داخل مدرسه و به دوستام گفتن که بهش بگن خواهرش رفته که شاید اینم بره ولی بد بختی  اومد جلو و به دوستام گفت که با من کار داره بچه ها و اومدن  و با تعجب منو صدا کردن و گفتن با تو کار داره

منم با کلی ناراحتی که آبرومو برده بود رفتم و ازش خواستم که بره کلی حرف زدم که قبول کردو رفت بعد بچه ها ازم پرسیدن که چیکارت داشت منم مجبور شدم بهشون بگم

اون روز همه ی ماجرا رو به خواهرم گفتم و قرار شد که با خواهرش صحبت کنم که راضیش کنه که به من فکر نکنه اگه نشد خواهرم باهاش صحبت کنه ولی خدا رو شکر این ماجرا هم به خوبی تموم شد سال اول دبیرستان تموم شد نمرات اومد حالا وقت انتخاب رشته بود...

بمونه بقیش واسه ی بعد از امتحان اومدم خسته ام .

توی خلوت پر از همهمه

که صدایی به صدا نمی رسه

اگه میتونی منو دعا بکن

من که دستم به خدا نمیرسه

آسمونو ارزونیه پرنده ها

جای آسمونو یه قفس بده

همه ی دارو ندارمو بگیر

هر چی بودمو دوباره پس بده

بازم هیچ راهی به مقصد نرسید

من هزارو یک شبه معطلم

تا ته جاده ی دنیا رفتمو

 بازم انگار سر جای اولم

چرا دنیا با تمام وسعتش

مرحمی برای زخم من نداشت

پای هرچی که دویدم آخرش

حسرت داشتنشو تو دلم گذاشت

سر رو شونه های سنگ روزگار

قده این فاصله هق هق میکنم

دارم از ثانیه ها سیر میشم

دارم از دوری تو دق میکنم

پشت خنده های مصنوعی ما

دل به این بغض گلو شکن بده

روزگار سردمو ورق بزن

دست مهربونتو به من بده

گم شدم توی شبی که خودمم

شبی که حتی یه فانوس نداره

منو با خودت ببر به روشنی

آخه هیچکی مثل تو منو دوست نداره

لک زده دلم واسه یه هم زبون

شیشه ی دل همه سنگ شده

میدونی دلیل گریه هام چیه

آی خدا دلم واست تنگ شده

این یه آهنگیه که من خیلی دوسش دارم ولی نمیدونم خوانندش کیه

هرکیه هر جا که هست موفق باشه

اومده بود یه بنده خدایی رو با خودش ببره

بهش گفتم منم با خودت ببر

گفت برای چی ؟تو هنوز باید زندگی کنی

گفتم زندگی من دیگه تموم شده دیگه چیزی نمونده که بخوام به خاطرش زنده بمونم و زندگی کنم

گفت اینو تو تشخیص نمیدی خدا باید تشخیص بده

گفت مطمئن باش یه چیزی هست که باید به خاطرش زندگی کنی

همه ی زندگیم و براش تعریف کردم گریش گرفت اونم از تنها بودن من ناراحت شد

فکر کردم همه چیز درست شد فکر کردم دیگه به آرزوم میرسم

مرگ میخواست که دست منو بگیره و ببره اما...

دستشو پس کشید گفت فقط خدا میدونه که چرا من باید زنده بمونم

بازم حرفشم تکرار کرد

حتما یه چیزی هست که تو به خاطرش باید زنده بمونی ...

یادت است آن شب...آن شب تنهایی

تنگ دل آه مرا بر لب بیاورد

خسته بودی

نیمه شب ما را به تنهایی خود رد کرده بود

اما...

تو شنیدی  تنگ دل

من به تو گفتم که خواهم مرگ را

تو شنیدی

گفتم از دل تنگیایم خسته ام

توشنیدی

گفتم از تنهاییم

تو شنیدی

من تو را آزردم

لب نیاوردی فقط بشنیدی

تا که گفتی زین سخن راهی بود

خستگی...دل تنگیو تنهایی

روزگاریست...پایانی بود

تو به من گرمیه دل دادی

وای!

وایم بر من

من تو را آزردم

تا سحر دردی به سر آوردم

من همینک زین تو خواهم تا که دل جویی کنم..

می بخشی مرا؟

بخشش از تو

بار این کارم به روی دوش توست...

وقتی مردن آخرین مقصد راهه

چرا این فاصله ها نمی زارن ما به مقصد برسیم

خسته ام خسته

خسته از دل تنگی

خسته از بی رنگی

خسته از تنهایی

آنقدر تنها که شاید...

گاه می اندیشم...زندگی تنهاییست؟

یا که آرامش این بی کسی است که سکوتم گاه از آن بی زار است

نه..بی کسی آرام نیست

بی کسی غوغاست

غوغای درون

زندگی تنها نیست

این منم تنها

تنها ... بی کس

من چرا تنهام؟

پس چه کس خواهد شکست این سکوت تلخ تنهایی را ؟

من درونم غوغاست...در برون آرامم

هیچ کس راز مرا جز من نمیداند

من چرا تنهام؟

نه...من نبودم....

من چرا تنها شدم؟

بی کسم کرد این سکوت؟

من نمی دانم خودم را

می شناسی تو مرا؟

کیست یارای جواب این سوال؟

من چرا تنهام؟!!

هر کسی سنگ صبوری داره

من اگه غصه هامو به سنگ بگم خورد میشه

چی کنم ؟

چیکار کنم؟

ای خدا!

این غصه ها کی می خواد تموم بشه؟!!

ولی رفتنش را می بیند.

                                                                                                 " ناروگا سنلو "

 جمله ی بالا از یکی از بهترین عزیزانم است که تخلصش ناروگا سنلو است

این شخصیت شاعر و نویسنده است

که بعدا از آثارش استفاده میکنم فقط قید کرده که  کسی حق استفاده از اشعار و آثار دیگشو نداره

که در صورت تمایل به استفاده باید از ایشون اجازه گرفته بشه

خیلی ممنون

خدایا !

همه میگن تو تو مهربونی تکی من تو نامهربونی

همه میگن تو بخشش تکی من تو کینه توزی

همه میگن تو راستی تکی من تو دروغ

همه میگن تو وفاداری تکی من تو بی وفایی

همه میگن تو عشق تکی من تو تنفر

همه میگن تو دانایی تکی من تو جهالت

همه میگن تو  هدایت تکی من تو گمراهی

همه میگن تو تکی منم تکم

تو رو به خاطر تک بودنت دوست دارنو دوستای زیادی داری

از من به خاطر تک بودنم متنفرنو تنهام هیچ کسو ندارم

خدایا تنهامو دلیل تک بودنمو میدونم

 پس تو چرا تنهام نذاشتی؟

حتی تو این موردم تکی...

قسم می خورم که دیگه  از همه متنفر بشم

قسم می خورم که دیگه  مثل سنگ هیچ احساسی نداشته باشم

قسم می خورم که دیگه  به هیچ کس  و هیچ  چیزی فکر نکنم

قسم می خورم که دیگه  بودو نبودمو برای همه یکسان کنم

قسم می خورم که دیگه برای همیشه ساکت بشم

قسم می خورم که دیگه  برای همیشه تنها بشم تنها ی تنها

قسم می خورم که دیگه  ...

خدایا! مجازات شکستن قسم چیه؟!